menu Sluit het hoofdmenu

Er is een gigantische wereld voor mij opengegaan

geplaatst op Paul Brummelhuis

Ouder worden, betekent voor veel mensen dat ze slechter gaan zien. Dat geldt ook voor mensen die al slechtziend zijn. Onafhankelijk van alles en iedereen op pad gaan, kan dan een behoorlijke uitdaging zijn. Veel mensen verkleinen zo stapsgewijs hun wereld, terwijl die wereld met een paar stappen in de goede richting binnen handbereik blijft.

Met het openbaar vervoer naar een andere plaats reizen. Nieuwe routes verkennen. Zelf cadeautjes kopen voor verjaardagen. Naar de kapper gaan. Maar ook: met een stok gaan lopen. Het zijn allemaal activiteiten die Carine Lichtenberg als ergotherapeut, instructeur en ambulant begeleider bij Bartiméus samen met cliënten oefent. ‘Als de ogen sterk achteruit zijn gegaan, probeert elk mens toch dat stukje zicht nog volop te benutten’, zegt Carine. ‘Dat kan erg vermoeiend zijn. Dan kan het ook fijn zijn om te ervaren hoe je je andere zintuigen in kunt zetten om onafhankelijk te functioneren én energie over te houden voor leuke dingen.’

Verdriet

Dat klinkt allemaal simpeler dan dat het in de praktijk is, geeft ze zelf toe. ‘Het kan veel verdriet veroorzaken als je steeds minder gaat zien. De een heeft echt tijd nodig om dat te verwerken, terwijl de ander graag snel aan de slag wil. Ik probeer er altijd achter te komen wat er speelt. Soms zijn mensen bang dat ze niet meer voor vol worden aangezien, of dat ze kwetsbaarder zijn, als ze met een stok gaan lopen. Ik begrijp die gevoelens en daarom ga ik altijd het gesprek aan.

We zijn aan elkaar gewaagd

Te haastig

Paul Brummelhuis (65 jaar) laat zich niet snel klein krijgen en houdt van zijn onafhankelijkheid. Hij was als kind al slechtziend. Nu hij ouder is geworden, is zijn zicht achteruit gegaan én wilde hij nieuwe routes en vaardigheden leren. ‘Ik heb me gemeld bij Bartiméus met de vraag wat ze voor me konden betekenen. Zo ben ik in contact gekomen met Carine.’

De twee zijn aan elkaar gewaagd, zegt Paul. Carine: ‘Samen met hem heb ik onderzocht wat hij zou willen leren en hoe we dat aan zouden kunnen pakken. Het viel mij meteen op dat Paul eigenlijk veel te haastig liep en te veel vertrouwde op wat hij nog kon zien. Daardoor zag hij letterlijk obstakels over het hoofd.’ Paul: ‘Daarnaast kwam naar boven dat mijn stok te kort was. Ik was ook beter geholpen met een ander model met een schijf eraan.

De kennis die ik heb opgedaan, past perfect bij mij 

Routes

Carine: ‘Paul wilde ook een aantal routes oefenen. Ik heb hem kennis laten maken met echolokalisatie. Dat is een techniek waardoor je informatie krijgt over je omgeving door de kaatsing van het geluid te beoordelen. Hij is daar erg blij mee.’ ‘Vooral omdat ik in paardenstallen werk waar je niet altijd hoort of er een staldeur openstaat’, vult Paul aan.

‘Door echolokalisatie toe te passen, ben ik me veel bewuster van mijn omgeving. Er is een gigantische wereld voor mij opengegaan. En het mooie is: ik heb niet te veel en niet te weinig geleerd. De kennis die ik heb opgedaan, past perfect bij mij. Als ik straks meer met navigatie via mijn smartphone ga doen, weet ik dat ik weer bij hen kan aankloppen. De deur staat altijd open, zeg maar.’

Lees meer over oriëntatie en mobiliteit