menu Sluit het hoofdmenu

Annemarie startte ’s werelds eerste blindensportschool

geplaatst op Annemarie startte ’s werelds eerste blindensportschool

Wat te doen als je met je handicap nergens terecht kunt om lekker te bewegen? Annemarie Uitjens (51) richtte daarom gewoon ‘s werelds allereerste sportschool voor blinden en slechtzienden op.

Annemarie Uitjens is een typische Rotterdamse. Ze gaat door het leven met een ‘niet lullen maar poetsen’-mentaliteit. Stilzitten is voor haar geen optie. Dus toen ze vanwege een bloeding in haar oog vrijwel volledig blind raakte, stond haar leven op z’n kop.

“Je wereld is totaal anders, overal moet je opnieuw aan wennen. De meest normale dingen zijn opeens onmogelijk, zoals bijvoorbeeld sporten”. Haar nieuwe beperking weerhield haar er echter niet van op zoek te gaan naar nieuwe mogelijkheden.

“Jezelf laten pamperen, is je neerleggen bij je handicap”

Toen ze geen goede sportschool voor blinde mensen kon vinden, besloot ze er zelf één op te richten. Haar man Bob en zij hebben alles zelf geregeld. “We hebben de Stichting Sportieve Handy’s opgezet en van ons eigen geld een pand gehuurd. Op de tast heb ik muren behangen, wanden uitgebroken en samen met mijn dochter de kleuren uitgekozen. Het was stevig aanpoten, maar het is ons gelukt. Eerst richtten we ons alleen op visueel beperkten. Later kwamen daar ook mensen met niet-aangeboren hersenletsel bij. Inmiddels geven we les aan iedereen die vanwege zijn of haar ‘gebrek’ buiten de boot valt in een reguliere sportschool”.

Anders

Het is geen normale sportschool. Dat blijkt natuurlijk uit de mensen. Een jongen in een rolstoel, een blinde man op een loopband; het ziet er in niets uit als de afgetrainde lijven die je normaal in een sportschool ziet. Een beeld dat nog eens wordt versterkt door de paraplubak in de hoek.

Deze staat niet vol met paraplu’s, maar met de bekende witte stokken met rode streepjes. Ook zijn er blindengeleidehonden. Tussen de apparaten, die hun baasjes feilloos op de tast bedienen, houden ze trouw de wacht.

Annemarie: “Hier worden mensen begeleid op een manier die bij ze past. Iedereen traint op zijn eigen tempo en niveau. We bieden ze een plek waar ze mee kunnen doen aan een belangrijk deel van het leven: sport en beweging. Trainingsprogramma’s zijn er bovendien niet alleen op gericht om sporters fysiek sterker te maken. Ook wordt veel aandacht besteed aan zelfredzaamheid en zelfvertrouwen”.

Dat het hier anders dan anders is, is ook te merken aan hoe er met elkaar om gegaan wordt: “We maken veel grapjes samen. Ook over elkaars handicap. Op die manier kunnen we de boel blijven relativeren. Mensen met een beperking zijn niet zielig. Je bent pas zielig als je jezelf zielig vindt. Als de sportschool me iets heeft geleerd, is het wel dat je jezelf moet blijven uitdagen. Jezelf laten pamperen, is je neerleggen bij je handicap.”

Trots 

Annemarie haalt veel kracht uit de sportschool die ze met eigen handen heeft opgebouwd. “Ik zie hier dagelijks wonderen gebeuren. Audry heeft een visuele beperking en overgewicht. Ook is ze alleenstaande moeder van een jongen met een verstandelijke beperking. Alles draaide altijd om hem. Haar wereldje was erg klein. De sportschool heeft haar geleerd dat ze er zelf ook mag zijn. Ze is opgebloeid dankzij de sociale contacten en zelfs al een stuk slanker dan toen ze hier begon. Zowel mentaal als fysiek voelt ze zich fitter”.

“Het is knap wat deze mensen door pure wilskracht hebben weten te bereiken. Leven met een beperking is niet gemakkelijk. Soms zie je het gewoon even niet meer zitten. Maar juist dan is het goed om terug te kunnen vallen op lotgenoten die precies begrijpen wat je doormaakt. Ze hoeven zich nergens voor te schamen en kunnen, wanneer nodig, hun tranen de vrije loop laten. Dat maakt de Sportieve Handy’s meer dan alleen een sportschool. Wat ons uniek maakt, is de liefde, steun en samenhorigheid die je hier vindt. Ik ben ongelooflijk trots op de sporters”.

Bron: Mooie mensen van Menzis