menu Sluit het hoofdmenu

Stok-dilemma van Mirjam

geplaatst op Foto van Mirjam van Kerkwijk

Mirjam van Kerkwijk, slechtziend, beschrijft haar stok-dilemma. Gebruiken of niet gebruiken in deze vreemde coronatijd?

Nog steeds hoop ik stiekem dat we over een half jaartje lachen om die anderhalve meter, om dat Nieuwe Normaal. Een beetje struisvogelen is mij niet vreemd. Maar ik weet wel beter: voorlopig gok ik erop dat we zeker het komende jaar afstand blijven houden en gedoemd zijn om ons te voegen naar wat de overheid allemaal voorschrijft op dat gebied. Op zich houd ik het trouwens prima vol hoor. Ik vermaak me wel. Maar, zo langzamerhand begint een sluimerend vraagstuk zich aan me te dringen: mijn stok-dilemma. Ik vraag mij af of ik mijn zorgvuldig opgebouwde bestaan als Bijna Onzichtbaar Slechtziend grotendeels op moet gaan geven. Ai...

'Die slechtziende vrouw'

Tot nu toe toverde ik mijn herkenningsstok - het witte ding met de rode bandjes - alleen in uiterste nood uit mijn tas. Bijvoorbeeld in de binnenstad van Amsterdam, waar je tot voor kort nogal je best moest doen om ongeschonden het verkeer te trotseren. Of, bij een opgebroken weg, waarbij allerlei enorme herrie producerende werktuigen de doorgang blokkeren en je even niet meer weet waar je het zoeken moet.

Waarom ik die stok niet graag gebruik? Ik wil niet dat mensen mij zien als ‘die slechtziende vrouw. Die verstokte weerzin tegen alles wat maar een beetje riekt naar medelijden zit in mijn hele wezen: overgedragen van moeder op dochter. Het zit diepgeworteld in mijn hele programmatuur. Jarenlang heb ik mijzelf getraind om elk obstakel dat letterlijk of figuurlijk op mijn pad kwam te trotseren. Daardoor kan ik me in alle vrijheid bewegen, doen wat ik wil doen, en in Almere fiets ik al jaren vrij en blij op de vrijliggende fietspaden. In deze tijd nog een tandje harder, want het is zo heeeerlijk rustig overal!

Moeite met focus

In winkels kom ik mezelf en die verdraaid slechte ogen van me nu flink tegen. Die plastic schermen voor de kassa’s bijvoorbeeld: mijn ogen, maar vooral mijn oren, moeten nog erg wennen aan het vervormde contact. Pinautomaat? Eh... waar is dat ding? Pats, plastic scherm in m’n snater... Alle aangebrachte lijnen en vakken dansen voor mijn ogen. Ik heb namelijk wat moeite om te focussen. Maar, na verloop van tijd went het wel. Het meest lastige is het afstand houden. Ik doe mijn best, maar het gaat nog wel eens mis.

Nieuwe Normaal

Mijn beeld is onscherp en 2D, dus moet ik die anderhalve meter een beetje gokken. Boze blikken zie ik gelukkig meestal niet. Sommigen snauwen dat je afstand moet nemen. Dat is naar. Ik kan het oplossen door dan toch maar die gewraakte witte stok uit te klappen in de winkels, voor dat beetje begrip. Maarja, staat dat niet een beetje maf: eerst aan komen stieren op je stalen ros, en vervolgens doodleuk met je stokkie de winkel binnenwandelen? En, hoe gaat dat straks in het openbaar vervoer? Op kantoor? Maar het lastigs van alles: hoe overtuig ik mijn eigenwijze, verstokte zelfje dat de stok waarschijnlijk toch de oplossing is voor de nare bijkomstigheden van dit Nieuwe Normaal?