menu Sluit het hoofdmenu

‘In de schietsport word ik niet als gehandicapte gezien’

geplaatst op john kuster richt geweer op de schietbaan

Als ‘blinde schutter’ kreeg John Kuster van schietvereniging Op de Korrel uit het Gelderse Bemmel een paar jaar geleden veel aandacht in de media. De NOS stond op de stoep en er waren interviews bij Hart van Nederland en het radioprogramma Kopspijkers. Wat heeft dit opgeleverd? 'Meer mensen met een visuele beperking hebben zich aangesloten bij de club. We schieten inmiddels ook internationaal.'

‘Het grote verschil met toen is dat ik nu niet meer de enige slechtziende bij onze schietclub ben'. John Kuster zit met een kop koffie aan een tafeltje in het clubgebouw. Harko, zijn blindegeleidehond, ligt aan zijn voeten. Het is druk die vrijdagavond op de club. Op de Korrel is een grote vereniging met schietbanen op twee verdiepingen zo groot als een bowlingcentrum. Het is trainingsavond en de bar zit vol.

Milan, Benjamin en John bij de schietbaan'Kort na alle publiciteit meldde Benjamin zich. Later heeft ook Milan zich aangesloten bij onze club. We kunnen nu samen trainen, we maken alledrie gebruik van het zelfde schietsysteem. Daardoor kunnen we dit samen met een technicus bij de club verbeteren en toegankelijk maken voor andere gehandicapte sporters. We zijn in die zin wel een beetje aan het pionieren. En Benjamin en Milan zijn net zo fanatiek als ik. We vinden het wel leuk om elkaar een béétje uit te dagen.’

Op de foto van links naar rechts: Milan, Benjamin en John

Schieten op je gehoor

Benjamin kijkt op de schietkaart hoe ver zijn schot van de roos isDie ‘technicus’ is Wim Hager, een van de vrijwilligers bij Op de Korrel die zelf niet schiet. Hij is de maker van het ‘systeem’ waarmee John, Benjamin en Milan op hun gehoor hebben leren schieten. Het werkt met een felle hallogeen lamp die op de schietschijf is gericht. Dit in combinatie met een lichtsensor op het wapen, die piepjes laat horen. Hoe hoger de piepjes, hoe dichter bij de roos. Wim heeft het systeem zelf gebouwd, om de kosten te drukken.

'Als club willen we dat de sport voor iemand met een beperking, niet duurder is dan voor andere leden'

‘Het materiaal dat John in het begin gebruikte kostte gauw enkele duizenden euro’s. Als club willen we echter dat de sport voor iemand met een beperking niet duurder is dan voor andere leden. Dan moet je creatief zijn. De opdracht was: maak iets goeds voor een betaalbare prijs. En dat hebben we nu voor elkaar. We verkopen het nu ook in het buitenland. Het geld dat we hieraan overhouden steken we in onze eigen sporters.‘

jong kuster vertelt aan een tafeltje in het clubgebouwSport was lang niet in beeld

John Kuster (47) werd geboren met een visuele beperking. Retinitis pigmentosa, een erfelijke oogaandoening waardoor hij met zijn ene oog nu nog 5 procent ziet, en het andere 1 procent. Als kind ging John naar het blindeninstituut in de omgeving van Nijmegen. Omdat hij dichtbij woonde kon hij na school elke dag naar huis.

‘Ik heb daar een goede tijd gehad. Heel anders was het toen ik rond mijn dertiende naar een reguliere school ging. Daar was ik echt een vreemde eend in de bijt. Sport was toen helemaal niet in beeld. Ik zat bij de harmonie, waar mijn vader ook speelde. Ik was jarenlang trompettist, tot ik dat niet meer kon vanwege de druk op mijn ogen. Toen ben ik overgestapt op de trommels. Maar toen mijn zicht slechter werd en ik de dirigent niet meer kon zien, hield ook dat op.’

Vrij in keuzes maken

‘Mijn ouders hebben mij altijd vrij gelaten in mijn keuzes. Ze dachten dat ik met een opleiding in de administratie de meeste kansen had, maar ik wilde de tuinbouwschool doen. Na mijn afstuderen heb ik jarenlang op een kwekerij gewerkt. Eerst in de productie, planten oppotten en op tafels opstellen. Het was geweldig werk. Ik had vier collega’s om me heen met wie ik kon lezen en schrijven. Later ben ik meer regelwerk gaan doen op de kwekerij: planning, transport en logistiek. Leveranciers die op bezoek kwamen keken er wel eens van op: iemand met een geleidehond vertelt waar alles naar toe moet!’

Toen de kwekerij verkocht werd moest John op zoek naar iets anders. Inmiddels werkt hij al weer jaren met veel plezier als tourguide bij het Muzieum in Nijmegen. ‘Met mensen werken vind ik het mooiste dat er is. Vier dagen per week leid ik hier groepen rond en neem ze mee in de wereld van iemand die blind of slechtziend is.  Als ik vertel dat ik met een luchtgeweer schiet, voel ik de verbaasde blikken. ‘

Zelfstandig

‘Via een demonstratie op de ZieZo beurs (beurs voor mensen met een visuele beperking. red) kwam ik in aanraking met het schieten. Ik was meteen verkocht. Het mooie van deze sport is dat ik alles zelfstandig kan doen. Laden, richten, en met de spraaksynthesiser in het systeem stel ik alles zelf in. Op de schietbaan zelf zijn eigenlijk geen aanpassingen nodig. Als ik een districtswedstrijd heb bij een andere club, neem ik de lamp mee. Overal waar een stopcontact is, kan ik schieten.’

Wim Hager: ‘Schieten is een van de weinige reguliere sporten waar mensen die slecht zien eigenlijk geen achterstand hebben op anderen. Of je nou mikt met je oog of zoals zij op hun gehoor, schieten is vooral een concentratiesport. Daarnaast vraagt het veel van je lichaamsbeheersing om het geweer stil te houden. Daar moeten ze allemaal hard voor werken.’  John: ‘Hier word ik gezien als schutter, niet als gehandicapte.’

Internationaal

John, Benjamin en Milan mogen in de reguliere competities meedoen, maar spelen de meeste wedstrijden in de ‘SH3’ klasse voor schutters met een visuele beperking.  Wim: ’We schieten nu ook internationaal. Een Oostenrijkse topschutter heeft het initiatief genomen om via de internet de scores door te geven, dat scheelt gewoon heel veel reistijd en kosten. We zijn een internationaal kampioenschap begonnen met schutters uit landen als Australië, Engeland en Zwitserland. Dan kunnen we ook zien waar we in de wereld staan.’

Toonblind

Voor John zijn het schieten en de contacten met de andere schutters goud waard. Gelukje is dat zijn vrouw zelf ook in de schietsport zit (komt uit in de kruisboogklasse, red), zo gaan ze samen naar de verenigingsavonden. Hasko, zijn geleidehond wijkt niet van zijn zijde.

‘Mijn gezichtsvermogen is in de loop van de jaren geleidelijk achteruit gegaan. Vroeger kon ik zelf nog stukjes tekst lezen of televisie kijken met een beeldschermloep. Dat gaat nu niet meer. Maar het schieten gaat nog prima. Een paar jaar geleden heb ik een enorme dip gehad, had problemen met mijn evenwicht en gehoor. Om een of andere reden vond ik niet meer de goede toon. ’Toonblind’ werd het wel genoemd, heb ik echt een hele tijd mee zitten tobben, ik zakte helemaal weg. Ik heb echt een moment gedacht: ik stop er helemaal mee.’

Wim: ‘Toen hebben we in de apparatuur een ‘sprongetje’  ingebouwd,  dat aangeeft als hij met de toon in de goede richting zit. ‘Zo heeft John de toon teruggevonden. Sindsdien schiet hij weer mee aan de top.’

Demonstratie?

Wil je een keer ervaren of de schietsport iets voor jou is? Kom een keer langs bij Op de Korrel of nodig ze uit voor een demonstratie.  ‘We hopen dat we een voorbeeld en inspiratie kunnen zijn voor andere mensen met een visuele beperking. Op de Korrel heeft de kennis en sponsors om deze mooie sport toegankelijk te maken.‘

   

 

Schietsport met John, Benjamin en Milan