menu Sluit het hoofdmenu

‘Ik ben een bevoorrecht mens, dat ik hier nu kan wonen’

geplaatst op Henriëtte van Heemstra Huis in de herfst

Tevreden is ze, in haar mooie nieuwe studio in het Henriëtte van Heemstra Huis in Ermelo. Als ze terugblikt op haar laatste jaren thuis, dan moet de 87-jarige mevrouw Lamme constateren dat het toch ‘vooral aanrommelen was’. Ze kampt al jaren met een zware visuele beperking, de mensen om haar heen vielen weg: ‘Het was een beetje op’. Nu is ze gewend, tot rust gekomen. ‘Ik kan zeggen dat ik veilig geland ben.’

Mevrouw Lamme is haar hele leven al gewend om zichzelf te redden. Ze noemt zichzelf ‘een kleine zelfstandige’. Sinds ze met pensioen ging, was haar leven gevuld met het ontmoeten van kennissen, klassieke concerten bezoeken, er was altijd wel iets te doen. ‘Ik ging ook geregeld naar een goede vriendin in Assen, dan nam ik de trein vanuit Den Haag. Toen zij in 2014 overleed, merkte ik ineens aan mezelf dat ik eigenlijk wel op mijn wenkbrauwen liep. Dan ga je denken. Waar kun je heen, als je ouder wordt en bovendien een zware visuele beperking hebt? Hoe moet dat?’ In de jaren daarna werden ook de kleine dagelijkse dingen zwaarder. ‘Een glas water halen, werd een hele actie. Dan was ik blij als ik weer op bed lag. Koken deed ik niet meer, ik kreeg maaltijden aan huis. Ik heb nog een heldere geest, maar het lichaam moet ook willen.’ Een zorgzame neef, een attente wijkverpleegkundige en een empathische oogarts in het Haga ziekenhuis dachten actief met mevrouw Lamme mee. Zij zagen dat er iets moest gebeuren. Langs die weg kwam zij in contact met Bartiméus. ‘En tot mijn verbazing kon ik hier vrij snel terecht.’

Veilig op jezelf

In augustus 2020 kwam vanuit Bartiméus het telefoontje dat mevrouw Lamme welkom was in het nieuwe Henriëtte van Heemstra Huis in Ermelo. Dit huis is volledig gericht op de zorg voor ouderen met een visuele beperking. Mevrouw Lamme voldoet helemaal aan die kwalificatie. Zij kan geen licht verdragen en moet in een geheel verduisterde ruimte verblijven. ‘Dat is hier helemaal voor mij zo gemaakt’, vertelt ze. ‘Met verduisteringsgordijnen. En ik krijg binnenkort een zwarte bril die maar twee procent licht doorlaat.’ Omdat zij geen licht kan verdragen, neemt ze geen deel aan de gezamenlijke maaltijden of het samen koffie drinken. ‘Ik heb het in het begin één keer gedaan en dat was echt gezellig. Maar ik kan het dus niet aan. Dat is niet erg voor mij, ik ben best op mezelf. En daar is hier ook alle respect en begrip voor. De zorg wordt hier aangepast naar wat jij nodig hebt. Zo was ik thuis gewend om zo pas tegen half negen ’s avonds te eten. Hier komt de warme maaltijd in principe rond half zes. Ik vroeg of dat anders kon, en nu krijg ik het later op de avond. Die moeite doen ze hier graag voor je. Er wordt echt goed geluisterd naar jouw wensen, dat is echt fijn. Wat ook prettig is: ik heb hier allerlei voorzieningen waarvan ik thuis dacht “Die heb ik toch niet nodig”. Beugels in het toilet, bijvoorbeeld. Een ruime badkamer. En alles nieuw. Ik ben daar wel enorm mee geholpen.’

‘En tot mijn verbazing kon ik hier vrij snel terecht’

Geland

In haar donkere kamer heeft mevrouw Lamme nog genoeg om zich heen om plezierig de dagen door te komen. ‘Ik luister veel naar de radio. Ik bel af en toe met kennissen of mijn oude buurman. Ik kan lang bellen, heerlijk. Soms kijk ik wat tv, dat lukt nog wel. Zeker nu een vriendelijke verzorgster hier voor mij het scherm goed heeft afgesteld. Dan kan ik toch nog iets onderscheiden. De eerste periode hier was even wennen voor me. Al die vragen, nieuwe indrukken, daar moest ik even doorheen. Maar nu is het stil. Ik heb mijn eigen dingetjes, meubels, mijn eigen bedoeninkje. En als er iets is, dan bel ik. Ik ben tevreden. Ik voel me bevoorrecht dat ik deze stap mocht zetten.’

‘Bartiméus kan ondersteunen in het hele aanmeldtraject’

Maatwerk

Het verhaal van mevrouw Lamme maakt duidelijk dat het best nog een stap kan zijn van zelfstandig thuis wonen naar het wonen in een verzorgingshuis. ‘Bartiméus kan ondersteunen in het hele aanmeldtraject’, vertelt Rita Roggen, maatschappelijk werker/casemanager en begeleider van het aanmeldtraject van het Henriëtte van Heemstra Huis. ‘Van het aanvragen van de juiste indicatie tot aan het installeren van de nieuwe bewoner in één van onze studio’s, speciaal ingericht voor mensen die slechtziend of blind zijn. Wij stemmen onze zorg af op de behoefte van onze bewoners. Juist de kleinschalige opzet maakt dat bewoners bijvoorbeeld eigen zeggenschap houden over wat en wanneer ze eten. Ze kunnen de gezelligheid opzoeken in de gezamenlijke huiskamer of rusten in hun eigen comfortabele studio.’

Meer informatie over het Henriëtte van Heemstra Huis vind je op deze pagina