Vrijwilligers vertellen

De B van Bartiméus
Marie-Cécile vertelt: "Als tien-jarig meisje hielp ik al mensen in de buurt met hun gehandicapte nichtje, die af en toe kwam logeren. Op de Havo heb ik lang gedubd over een vervolgopleiding in de gehandicaptensector. Ik had het gevoel er toch niet helemaal klaar voor te zijn. Uiteindelijk ben ik rechten gaan studeren. Maar de voorliefde ben ik blijven houden. Daarom heb ik in het laatste jaar van mijn rechtenstudie vrijwilligerswerk gedaan bij De Heukelom Stichting, voor visueel en verstandelijk beperkte kinderen en jong volwassenen. Iedere woensdag at ik mee op de groep en ging ik daarna zwemmen met een cliënt."
"Na het afstuderen ben ik gestopt met het vrijwilligerswerk en trad ik in dienst bij de vakbeweging. Nadat ik 2 jaar later aan het werkende leven en ritme gewend was, kreeg ik weer ruimte om vrijwilligerswerk te doen. Ik sloeg de gemeentegids open en daarin staat Bartiméus, met de B bovenaan. Ik heb het nummer gebeld en een gesprek gehad met de coördinator Vrijwilligerswerk, Piet Swager, die de mogelijkheden aangaf en ik vertelde wat ik leuk zou vinden om te doen."

Werken op de tast
"Het is alweer 7 jaar geleden dat ik als vrijwilliger begon in het logeerhuis van Bartiméus. Daar ben ik 1 maal per maand, op de zaterdag van 13.00 - 17.00 uur. Iedere vrijwilliger vult het op haar/zijn eigen manier in, sommige komen speciaal voor een kind. Ik vind het prettig om met allerlei verschillende werkzaamheden bezig te zijn. Ik kijk waar er behoefte aan is. Het is leuk met de kinderen naar het dorp te gaan, maar als er een luier verschoond moet worden doe ik dat ook, net als kinderen in bad doen en naar bed brengen. Eigenlijk doe ik alles wel wat er gedaan moet worden. Enkele kinderen hebben een oogprothese, maar dat laat ik graag over aan een beroepskracht.
De leeftijden variëren van 2 tot ongeveer 15 jaar. De kinderen hebben meestal meervoudige beperkingen. Eerst zat ik op een groep waar de kinderen heel veel hulp nodig hadden en specifieke medische handelingen. Daar ben ik niet voor opgeleid en daardoor kon ik de kinderen niet veel meer bieden dan op schoot nemen. Nu zit ik op een groep waar de meesten iets minder beperkt zijn."

"Ik heb geen specifieke training gevolgd binnen Bartiméus. Wel krijg ik af en toe schriftelijk informatiemateriaal, bijvoorbeeld hoe je met blinde mensen moet omgaan, hoe je ze benadert, dat je altijd even moet zeggen dat je eraan komt, dat je ze wilt gaan aanraken.
Twee jaar geleden zijn we met de vrijwilligers naar een kerk geweest in Velsen-Noord. Daar is een zogeheten blindenervaringsexpositie "In het Donker gezien". Het bijzondere daarin is dat er niets te zien valt. Nog geen hand voor ogen. Je krijgt ook een stok mee, om zelf te ervaren hoe het is om blind te zijn. Dat is best wel eng. Je kunt later in het donker ook een drankje bestellen en betalen! Ik weet dan niet of ik genept word! En je verliest in de verduisterde omgeving ook helemaal je besef van tijd. Een goede ervaring dus."

Betekenis van het vrijwlligerswerk: ontwikkelen en leren
"Ik ben op zoek naar situaties waarin ik kan ontwikkelen en leren, maar ik vind het ook gewoon leuk om met kinderen met een beperking om te gaan en te helpen. Daar kan ik heel goed het geduld voor opbrengen. Een vriendin zei het eens heel treffend: "Als je gehandicapten ziet, dan straal je, dan leef je helemaal op."

"Vrijwilligerswerk doe je ook uit eigen belang las ik ergens. Dat klopt ook, maar het is wel beide. Niet alleen dat ik er zelf van wil leren, maar ook omdat ik het fijn vind om de ontwikkeling bij de kinderen zien. Jaarlijks ga ik een week mee op de vakantiekampen van Bartiméus. Een van de kinderen op kamp kan niet praten. Het is redelijk moeilijk communiceren. Je moet gesloten vragen stellen, zodat met ja en nee geantwoord kan worden. Het lukt echter steeds beter om te communiceren. Je weet steeds sneller als iets niet goed is, welke richting je uit moet vragen. Dat het ieder jaar weer beter gaat, dat geeft een fijn gevoel."

"Wat fijn dat je weer terugbent!
De organisatie spreekt waardering uit door vrijwilligers in het zonnetje te zetten en een speldje bij 1 jaar inzet. Twee keer per jaar organiseert Bartiméus vrijwilligersavonden met een leuke activiteit en gezamenlijk eten. In het team vrijwilligers ben ik wel een van de jongste. De meesten zijn ouder en al gestopt met werken.
Van de organisatie van de vakantiekampen zeggen ze na afloop altijd 'mooi, jullie gaan volgend jaar weer mee, he!?' En bij het logeerhuis 'wat fijn dat je weer terugbent.'
Ze hoeven het niet elke keer te zeggen hoor, want hun waardering voel je echt wel."
Trots: "Yes, ik heb het nog"
"Ongeveer een jaartje ben ik er tussenuit geweest omdat het logeerhuis niet te combineren was met ander vrijwilligerswerk. De eerste keer dat ik er weer was, zouden we naar de snoezelruimte gaan. Toen we daar aankwamen, bleek dat we vergeten waren de snoezelruimte van te voren te reserveren. We konden er niet in. Er was een jongetje bij dat voor mij nieuw was en hij zei steeds 'ik wil snoezelen". Ik had al een paar keer gezegd dat dat niet kon en ineens zat hij bij mij op schoot. En ik dacht "Yes, ik heb het nog". Dat zo'n kereltje dan bij je op schoot kruipt, dan voel je je trots en denk je "ik kan het nog, ik ben er wel even uit geweest, maar ik ben het nog niet verleerd."