Trainingen april

Donderdag 3 april

Dankzij de zomertijd kunnen we nu ook door de week na het werk gaan trainen, om zes uur zijn Hermien, Peter en Gerrit aanwezig. Willem voegt zich later bij ons. We gaan weer richting Tankenberg, niet te ver weg, en toch de mogelijkheid om de longen uit je lijf te fietsen. Halverwege vraagt Peter of we de trein moeten halen, hoezo, nou, we rijden al 27 kilometer per uur, we zitten schijnbaar lekker in onze vellen. Toch ben ik gespannen, kijken wat mijn knieën vandaag doen, ik fiets tot de Tankenberg zonder in te klikken op de pedalen, dat voelt goed. We willen eigenlijk ook nog even over de wielerbaan bij het Hulsbeek, maar daar wordt getraind door de plaatselijke wielervereniging. Er wordt ons vriendelijk verzocht de baan te verlaten. Er wordt nog wel geroepen:“succes op de Alpe d`Huez”! We lachen verbaasd, kennen ze ons hier ook al?!
Een kwartiertje later rijden we de Tankenberg op, ik klik mijn schoenen vast, en we beginnen onder leiding van Willem de helling op te fietsen, ik merk dat het steeds beter gaat omdat we hier vaker zijn geweest. We proberen verschillende dingen uit, heel licht schakelen, en dan naar boven, voelt goed, dan zwaar schakelen en nog eens naar boven, dit hou je dus niet vol, toch doorstampen, het lijkt wel of mijn bovenbenen in brand staan. Maar waar geklommen wordt, daar wordt ook afgedaald, en dat is en blijft een feest. Gelukkig is Hermien niet bang uitgevallen, en we hadden al vaker gehoord dat we tijdens het afdalen bijna niet zijn bij te houden, ook nu loopt de teller snel richting 45 km per uur. Als het licht begint te schemeren besluiten we richting Hengelo te fietsen, op een rotonde komt ons een groep van ongeveer dertig wielrenners voorbij, ook vanuit deze groep wordt ons succes gewenst voor op de Alpe d`Huez, zag je dat, een tandem, is het laatste wat we horen als de groep verder snelt. We rijden met een lekker vaartje naar huis en als Hermien terloops vraagt “hoe gaat het met je knieën” merk ik pas dat het prima gaat, dat geeft weer vertrouwen voor zaterdag.
Gefietste afstand: 30 kilometer.

Zaterdag 5 april

Vandaag de tweede fietsclinic, spannend, want RTV Oost gaat ons vandaag volgen op de motor, en na het fietsen volgt er nog een interview. Helaas is het pokkenweer, het regent al als we van huis vertrekken, en de voorspellingen zijn ronduit beroerd. We zijn nu wel erg blij dat we, in tegenstelling tot de racefietsen en de meeste mountainbike`s, vaste spatborden hebben, dat scheelt een hoop smurrie op je kleding. Tijdens de bijeenkomst, voorafgaand aan het fietsen, krijgen we informatie oven voeding, en wat dit doet met je lichaam, bijzonder interessant, daar is iedereen het over eens. Als we tegen tien uur naar de fietsen lopen is het waarachtig droog, de stemming stijgt acuut, bij de tandem aangekomen komt Joyce van Essen van RTV Oost al met een brede glimlach op ons toegelopen. De bestuurder van de motor en de achterop zittende cameravrouw worden aan ons voorgesteld, ik krijg een microfoontje opgespeld, we zullen onder het fietsen een paar keer worden geïnterviewd. Tien minuten later rijden we in een druilerige motregen de parkeerplaats af. Na een kilometer of twee horen we ineens “en hoe gaat het hier” Hennie Kuiper kijkt ons geïnteresseerd aan vanaf zijn racefiets, we vertellen hem dat we er alle vertrouwen in hebben, zowel voor vandaag als voor de beklimming in mei, even later zoeft hij weg, een geweldig sympathieke man, die ondanks het slechte weer gewoon op de fiets klimt, en langs zoveel mogelijk groepen rijd om zijn licht op te steken.
Een eindje verder hoor ik de motor aan komen, “zit je haar goed”, vraag ik Hermien, TV Oost komt eraan, er worden ons wat vragen gesteld, terwijl de cameravrouw ons filmt, respect voor deze mensen, want het is geen pretje om met dit weer op de fiets of de motor te zitten. We zullen ze nog regelmatig terugzien, Herman, één van onze trainers voert het tempo nog wat op en we halen zelfs nog een groep in. Na een uur flink doorfietsen, wordt er even gestopt, snel wat eten en drinken, we krijgen uitleg van de trainers over het bergje op rijden. Terwijl iedereen van onze groep weer in het zadel springt, worden ons nog wat vragen gesteld en dan kunnen wij ook achter de meute aan. Twee keer zonder stoppen de heuvel op en af, vooral af is erg lekker. Dan gaat het richting Tankenberg, TV Oost wil daar graag wat sfeerbeelden schieten van de hele groep, we fietsen met plezier die kant op want we kennen de klimmetjes intussen vrij goed, dus hier komen we vast wel goed uit de verf. Na wat overleg tussen de cameravrouw en de trainers, mag de groep laten zien wat ze kan, wij gaan lekker, maar er zijn er een paar die helemaal afknappen, te zwaar geschakeld. Boven aangekomen nog even napraten, en dan richting eindpunt, ik kan mijn benen goed voelen, maar geen pijn, lekker voldaan terug fietsen.
Op de parkeerplaats komt Joyce van Essen ons al weer tegemoet, haar glimlach net zo breed als een paar uur geleden, mogen we jullie nog een paar vragen stellen? Natuurlijk, vijfentwintig minuten later lopen we rillend de grote zaal in, iedereen koffie?, zeker weten. Nu voel ik pas dat ik doorweekt ben, mijn schoenen, sokken en broek zijn doorweekt, na twee koppen koffie besluiten we naar huis te fietsen, buiten aangekomen merken we dat het droog is, nu wel.
Gefietste afstand: 50 kilometer.

Zaterdag 12 april

Vandaag gaan we de racetandem testen, een Cannondale, die ongeveer dertien kilo lichter is als mijn Koga Miyata. Om kwart voor tien stapt Hermien de keuken in, ook erg benieuwd hoe het zal gaan, Gerrit, die ook net binnen is kijkt ons met waterige oogjes aan, hij is snipverkouden. De vorige avond heb ik mijn zoon Robin van 19, overgehaald om met ons mee te fietsen, hij woont in Den Haag, maar neemt af en toe zijn racefiets mee om bij ons in de buurt een stuk te fietsen. Dat hij er vroeg voor uit zijn bed moest vond hij minder geslaagd, maar goed, hij was er mooi op tijd.
We bekijken gezamenlijk de racetandem, het verschil in gewicht is enorm, we stellen de zitpositie zo goed mogelijk af en gaan fietsen. Na een kilometer wordt ons gevraagd of we haast hebben, hoezo, Hermien en ik zijn verbaasd want we hebben allebei het gevoel dat we ons totaal niet inspannen, we rijden dan al met een snelheid van zevenentwintig kilometer per uur. De tandem voelt goed aan, lekker stijf frame, alleen het schakelen is een ramp, we hebben zeventwintig versnellingen waarvan er een aantal regelmatig voor zichzelf beginnen, hier moet even naar gekeken worden door een vakman, ik hoor dat de tandem bijna twee jaar heeft stilgestaan, geen wonder dat de boel niet helemaal soepel loopt. We hopen er maar het beste van tijdens de klimmetjes op de Tankenberg, dit gaat gelukkig goed, zolang de ketting maar onder spanning staat is er niets aan de hand. We rijden in paar keer op en af, en merken dat het gewichtsverschil zijn vruchten afwerpt, we zijn gewoon sneller boven. Helaas heeft de tandem geen fietscomputer, maar mijn zoon geeft aan dat we tijdens de afdaling de zestig wel halen. Op de terugweg net buiten Oldenzaal geven we even gas op een lang recht stuk, voor de anderen is er geen houden aan, diep voorover gebogen, stampen we een kilometer of drie, verstand op nul, en gaan met die banaan. Dit wordt nog leuk tijdens de derde clinic. Ik voel dat de zadelpen, die al in de hoogste stand staat, lengte te kort komt, we spreken af dat deze wordt vervangen door een langere. Thuis aangekomen, hakken we meteen de knoop door, we gaan met deze tandem de Alpe d`Huez op!
Gefietste afstand: 40 kilometer.

Zaterdag 19 april

Vandaag fietsen we mee als gastrijders van groep 1 van het Alpe d`Huez spektakel, we zitten zelf in groep 6. Na een korte briefing en natuurlijk een kop koffie, fietsen we omstreeks half elf de parkeerplaats af richting Gildehaus en Bad Bentheim, als je ergens je klimhart kunt ophalen dan is het hier wel. We fietsen met een flinke omweg over prachtige fietspaden langs Oldenzaal en de Lutte, hier begint het af en toe al iets te glooien. Net over de grens in Duitsland krijg ik ontzettende kramp in mijn maag, toch maar doorfietsen, een half uur later stopt de groep op ons verzoek langs een dichtbegroeide bosrand, om hier het bos in te duiken om de druk op mijn darmen wat te verlagen trekt me echter niet erg aan, er waait een snijdend koude wind en dat lijkt me niet bevorderlijk voor mijn gesteldheid van dat moment. Na vijf minuten fietsen we toch maar weer verder in de hoop dat we ergens een sanitaire stop kunnen maken. Dit lukt een paar kilometer verderop en als herboren beginnen we aan de eerste klimmetjes. Om een beetje op temperatuur te komen nemen we eerst een lange helling van ongeveer zes procent, die we met een snelheid van drieëntwintig kilometer per uur beklimmen. Dan volgt de “Hel van Gildehaus”, tweehonderd meter lang, met een stijgingspercentage van veertien procent, dat komen we op de Alpe d`Huez niet eens tegen. Nadat we voor de derde keer omhoog zijn geploeterd, houden we het voor gezien, even wat eten en drinken en dan weer fietsen, het is te koud om lang stil te staan. We vervolgen de route in de richting van het prachtige Bad Bentheim, bekend om zijn kasteel boven op een steile heuvel, iets zegt mij dat onze trainer van die dag, deze klim in de route heeft opgenomen. Echter, na Gildehaus, is dit klimmetje gewoon leuk, hoewel de zogenaamde kinderkopjesbestrating de vullingen in je kiezen laten rammelen is eenmaal boven aangekomen, het uitzicht fantastisch, toch blij dat ik dat nog kan zien.
Van hieraf is het kilometers afdalen richting de Lutte, we halen met gemak snelheden tussen de vijfendertig en veertig kilometer, hadden we ook wel verdiend vonden we.
Op de parkeerplaats aangekomen besluiten we nog even door te fietsen naar een verjaardag in Borne.
Gefietste afstand: 85 kilometer.

Zondag 27 april

Vandaag hebben we een eigen interpretatie van de route naar Gildehaus gefietst.
Zon, zon, en nog eens zon, tweëntwintig graden en een beetje wind, heerlijk, korte fietsbroek en shirt met korte mouwen, wat wil een mens nog meer. Als we na het eerste klimmetje in de buurt van Gildehaus afdalen vinden Hermien en ik allebei dat de schijfremmen van de tandem niet echt lekker pakken, dus maar iets rustiger afdalen. Na een paar keer op en af te zijn gereden, zijn we geestelijk weer toe aan het akelig steile stuk, bij de molen in Gildehaus. Na twee keer zwoegend omhoog te zijn gefietst, de warmte speelt nu ook mee, besluiten we onszelf te trakteren op koffie en appeltaart, ik sla een tweede kop koffie af, gelukkig, blijkt later, het waren flinke mokken vol. Nadat we nog een keer het steile klimmetje hebben gefietst, komt bij een aantal van ons de koffie de neusgaten uit. De warmte is heerlijk, maar niet als je op een racetandem veertien procent moet klimmen, we besluiten dat we, als onze hartslag weer een beetje normaal is, om met een lekker tempo terug te keren naar ons vaderland.
Gefietste afstand: 70 kilometer.