Eerste fietsclinic

Zaterdag 15 maart

Eindelijk is het zover, we mogen fietsen. Om 08.45 staan Hermien en Peter al op de stoep, hetzelfde gevoel, zij hebben het al een keer meegemaakt maar zijn toch weer benieuwd hoe onze groep fietst en hoe de trainers zijn. Twintig minuten later rijden we het grote parkeerterrein op en kijken we onze ogen uit, er staat voor een vermogen aan fietsen. Hermien stuurt feilloos naar een plek die groot genoeg is voor de tandem en we hebben meteen al een hoop bekijks, 379 racefietsen en mountainbikes en 1 tandem, ja dan val je wel op. Wat ook opvalt is de enorme diversiteit aan kleuren van de wielerkleding, je kunt geen kleur bedenken of hij is wel aanwezig, en de zon die al vroeg op is zorgt dat het er allemaal nog mooier uitziet. Een paar minuten later achter een kop koffie maken we kennis met een aantal “ploeggenoten”, ja wij zitten ook in groep zes. Hennie Kuiper opent de bijeenkomst en verteld ons een aantal wetenswaardigheden over versnellingen en het schakelen in de bergen. Dan, na drie kwartier klinken eindelijk de verlossende woorden "we gaan fietsen", het gebouw trilt op zijn grondvesten als er bijna tegelijk meer dan 400 fietsliefhebbers gaan staan, alleen maar blije en opgeluchte gezichten, omdat we dicht bij de uitgang zitten zijn we als één van de eersten buiten en kijken naar de veelkleurige slang die het gebouw uitkruipt, er wordt joviaal op schouders geklopt en elkaar succes gewenst, het lijkt wel of iedereen elkaar kent. Na een korte controle van de groepstrainers stappen we op en rollen we de parkeerplaats af, mijn benen voelen aan alsof ze van rubber zijn, spanning, ik denk het wel. Nadat de groepen zich al fietsend hebben gevormd wordt de snelheid opgevoerd en met een vaartje van 25 kilometer zoeven we richting Ootmarsum, de Kuiperberg, we hebben twee geweldige trainers die de groep goed in de gaten houden en met iedereen even een praatje maken en waar nodig, aanwijzingen geven. Binnen een uur passeren we al drie groepen die met pech langs de kant staan, niet prettig want je koelt ontzettend snel af. Na een korte stop waarin de trainers uitleggen dat we over een paar honderd meter aan een gemeen stuk vals plat beginnen, stappen we weer op en inderdaad, we moeten wel een paar tandjes terug schakelen, de hartslag en de temperatuur stijgen meteen. In de verte doemt de Kuiperberg al op die we drie keer gaan beklimmen zo wordt ons verteld, eenmaal aangekomen stoppen we kort en horen we dat we op souplesse naar boven moeten fietsen, dus doen we dat wat ons is opgedragen, versnellingen genoeg, er zal er vast wel één tussen zitten die ons aanstaat. Toch wel buiten adem komen we boven, we steken de straat over en mogen nu even genieten van een zeer snelle afdaling, de beloning. Tweede keer naar boven, rijden tot je ontploft, zijn de woorden van de trainer, dan weet je ook wat dat is, nou dan maar de lucht in zeg ik tegen Hermien, en we klikken onze schoenen vast op de pedalen. Halverwege de klim branden mijn bovenbenen van de verzuring, nog driehonderd meter en boven zie ik bijna sterretjes, voluit gegaan, maar ik merk dat ik een minuut later, terwijl we wachten om over te steken, alweer ben hersteld en me alweer verheug op de derde klim, een mens zit toch raar in elkaar. Water drinkend krijgen we nog wat uitleg over het belang van de verschillende manieren van beklimmen, iedereen luistert aandachtig, we hebben het immers zelf gevoeld.
Even later razen we in hoog tempo de Kuiperberg weer af en vervolgen de prachtige route, veel bochten, veel schakelen en honderd procent geconcentreerd rijd onze groep richting het vertrekpunt, geen ongelukken, geen lekke banden. Als we de parkeerplaats oprijden en even later afstappen staan er twee dames van RTV Oost die vragen of we willen meewerken aan een item, met de tandem de Alpe d' Huez beklimmen, we stemmen toe en geven ons telefoonnummer, en na een slotpraatje van onze zeer gewaardeerde trainers lopen we naar de grote zaal, koffie met extra suiker, hebben we wel verdiend vinden we. Als we een halfuurtje later weer op de tandem klimmen om naar huis te fietsen protesteren mijn benen, en het duurt minstens tien minuten voordat ze niet meer aanvoelen als blokken hout. Twee uur thuis, vijf over twee onder de hete douche, het lukt me niet om een glimlach van voldoening van mijn gezicht te spoelen.
Gefietste afstand: 50 kilometer.