De beklimming:

Na een lange reis van bijna twintig uur, rijden we op donderdagochtend 22 mei een zwaar bewolkte spookstad binnen, we schieten massaal in een depressie als we vanuit de bus om ons heen kijken. Compleet uitgestorven wintersport dorp waar alleen bouwvakkers aan het werk zijn. Voor het hotel sleuren we onze bagage uit de buik van de bus en hopen dat onze tandem ook is aangekomen, deze is namelijk met een servicewagen vanuit Hengelo meegekomen. De appartementen zien er goed uit en de bedden worden verdeeld, we slapen met vier personen in één appartement. We pakken onze spullen uit en vertrekken een uurtje later naar de eetzaal, een gigantische, maar gezellig ingerichte sporthal waar met gemak vierhonderd mensen kunnen zitten. Het eten is uitstekend, alle dagen, warm of koud, het smaakt allemaal prima.

Na het eten gaan we op zoek naar onze tandem, hij staat al te glanzen naast de servicewagen, we bedanken de monteur en lopen naar ons appartement. Een uurtje later stappen we in onze fietskleding op de tandem, we rijden met een stuk of acht fietsen door het centrum van Les Deux Alpes, er is intussen een zonnetje doorgebroken en we voelen de stemming met de minuut stijgen.

Uit alle hoeken en gaten komen de deelnemers op hun racefietsen of mountainbikes tevoorschijn, iedereen is in een opperbeste stemming en er wordt veel gelachen, we besluiten om een eindje te klimmen om te voelen hoe onze benen er aan toe zijn na de lange busreis. Achter één van de hotels is een prachtige klim met een keur aan haarspeld bochten, we schakelen een stuk of zes versnellingen terug en beginnen aan de weg omhoog.
Als ik na een halve minuut naar rechts kijk zie ik dat we al bijna twintig meter zijn gestegen, het uitzicht is overweldigend, besneeuwde bergtoppen met langsdrijvende wolken. Na deze lichte beklimming krijgen we de smaak te pakken en dalen met een flinke snelheid af naar de eerste haarspeldbocht van de grote weg naar Les Deux Alpes, in de bocht aangekomen stappen we even af om een banaantje naar binnen te schuiven en om medefietsers te zien dalen en klimmen, een prachtig gezicht. de klim naar boven is goed te doen, een stijgingspercentage van tussen de zeven en acht procent, rustig tempo, en tijd om een aantal versnellingen uit te testen. Als we boven in het dorp rustig uitfietsen voelen we ons uitstekend, alles voelt goed aan en vol vertrouwen in de dag van morgen nemen we plaats op een bankje langs de hoofdstraat, het is een komen en gaan van fietsen, auto`s en wandelaars, velen komen even een praatje maken. Iedereen is erg geïnteresseerd in de tandem en zonder uitzondering wordt ons veel succes gewenst, goed gevoel.

De grote dag is aangebroken, als we de `s morgens de gordijnen opentrekken schijnt de zon, wat een verschil met de dag ervoor.
Fietskleding aan, en naar de eetzaal, eten, veel eten, hierna vertrekken we in opperbeste stemming naar de bussen, deze vervoeren ons naar de voet van de Alpe d`Huez, de spanning in de onderbuik neemt wel iets toe maar is geen moment vervelend. Op de parkeerplaats, twee kilometer van het startpunt worden de fietsen uitgeladen, Hermien haalt de tandem op en nadat we de nodige bananen, mueslirepen en ander krachtvoer in de achterzakken van ons wielershirt hebben gepropt, gaan we een stukje inrijden. De thermometer staat al op vierentwintig graden, we hadden het niet beter kunnen treffen, op de camping aangekomen waar de start plaatsvind, zoeken we de rest van groep zes op, we starten om zes minuten over elf, mijn zenuwen zijn totaal verdwenen en ik voel me geweldig, laat maar komen die berg. RTV Oost komt nog even langs om te vragen of we er zin in hebben, nou, dat zit wel goed hoor, ik realiseer me dat het live te zien is op tv, leuk. Om precies zes over elf rolt ons voorwiel over de mat van de tijdwaarneming, het woord tandem wordt vaak genoemd, hé, kijk daar, een tandem, zowel Nederlanders als Fransen juichen de voorbijrollende meute toe, hartverwarmend. Na honderdvijftig meter begint de eerste klim, ruim tien procent, we schakelen naar de eerste van de zevenentwintig versnellingen, na twee bochten voelen we ons uitstekend. Tijd om even te dollen, ik vraag of iemand weet of we onderweg nog een Mcdrive tegen komen om een hamburgertje te scoren, we krijgen direct een lijst met bestellingen door, we moesten maar vast even vooruit fietsen.

Ik controleer of mijn mobieltje binnen handbereik is, RTV Oost belt om precies kwart voor twaalf, live in de uitzending, vanaf de fiets. Het gesprek verloopt prima en we vervolgen vol goede moed onze weg, het landschap is bloedstollend mooi, ik ben enorm blij dat ik er nog zoveel van kan zien. Halverwege komt de motor van RTV Oost nog even naast ons rijden, je weet op dat moment dat heel Overijssel je kan zien op de televisie, dus ik zet mijn coolste gezicht op en doe net alsof het een ritje op de hei is.

We halen in en worden ingehaald, het schuift als een harmonika in en uit, het ene moment rijd je in een groep van dertig fietsers en even later is er geen sterveling meer te zien, heel apart. Als we op drie en een halve kilometer van de streep zijn heeft de pijn in mijn edele delen dusdanige vormen aangenomen dat we even afstappen, snel wat eten en drinken en binnen vijf minuten zitten we weer in het zadel, het ergste moet nog komen.
Drie bochten voor de top voel ik dat de vermoeidheid begint te komen, Hermien heeft me gewaarschuwd om vooral niet euforisch te worden bij het zien van het bordje welkom in Huez, er komt namelijk nog een rotstuk die je nog even lekker op de proef stelt, in het dorp aangekomen worden we allemaal aangemoedigd door bier en wijn drinkende Fransen, in de verte horen we de luidsprekers bij de finishlijn, zwembaden vol energie stromen mijn benen binnen en Hermien zegt, zullen we er een paar tandjes bij doen, we schakelen zelfs naar het middelste blad, de weg loop nu iets naar beneden en de snelheid loopt omhoog, dit is pas genieten. Als ik na de laatste bocht naar links de eindstreep zie, de luidspreker onze namen hoor noemen en het enthousiaste publiek zie, krijg ik een portie kippevel van mijn enkels tot mijn kruin.
Onvergetelijk, je waant je heel even een etappewinnaar in de Tour de France. Na de streep moeten we vol in de remmen om het publiek te ontwijken, tientallen klappen op onze schouders, gelukswensen, handen schudden en mijn telefoon begint ook nog eens te rinkelen terwijl een journalist van De Twentsche Courant Tubantia mij vragen begint te stellen. een heerlijke hekseketel van uitbundigheid. Een half uurtje later komt Joyce van Essen van RTV Oost me vragen of we nog een interview willen doen voor de camera, prima, maar Hermien is spoorloos, na een paar minuten zoeken zijn we compleet en draait de camera. Nog even met Hennie Kuiper en de tandem op de foto, en onze dag kan niet meer kapot.

Terug in het hotel, languit in het ligbad, wat een genot voor mijn lichaam, als herboren zitten we na een half uurtje aan de koffie op het zon overgoten balkon. De beklimming wordt uit en te na herbeleefd, heb je die gezien en heb je dat gezien, veel lachen, veel verhalen. De feestavond na het eten verloopt prima, weer veel ouwehoeren en elkaar in de maling nemen. Ik slaap biinen een minuut nadat ik me uitstrek op mijn bed. De volgende dag toch weer fietsen, het regent pijpestelen, maar we vertrekken met elf fietsen richting stuwdam, twintig kilometer bijna alleen maar afdalen, gelukkig heeft onze tandem grote schijfremmen die het karwei goed aankunnen.
Als we na de middag weer terug fietsen breekt de zon door, de damp slaat van onze kleren en van alles wat zonlicht vangt, er wacht ons een klim van ongeveer drie uur, een uur meer dan de beklimming van de Alpe d`Huez. Drie uur afzien en genieten, precies in evenwicht, ik weet nu al dat ik dit verschrikkelijk ga missen, niets is zo indrukwekkend als door de bergen fietsen, bij elke meter klimmen verandert het uitzicht. In het dorp aangekomen kijken we elkaar trots en tevreden aan, hebben we toch maar mooi even gedaan, naar beneden en naar boven, ruim vijfenveertig kilometer en dat na de beklimming van de Alpe d`Huez, ik had nooit gedacht dat we nog zoveel energie over zouden hebben.

Douchen, opruimen, koffers inpakken en dan voor de laatste keer eten in de grote sporthal, moe maar voldaan stappen we om negen uur `s avonds in de bus, om twee uur `s nachts doe ik eindelijk de ogen dicht, een beetje nat nog, van het lachen.
De volgende middag om half vier rijden de elf bussen de enorme parkeerplaats van de OAD in Goor op, een paar honderd mensen wachten ons op, live muziek, handen schudden, kussen en koffers slepen, een georganiseerde chaos die langzaam oplost tot een overzichtelijk geheel, als één van de laatsten verlaat onze groep het terrein.
Een half uur later ben ik thuis, tuinstoel, koud biertje, benen omhoog, trouwe onderdanen die ik heb leren waarderen.
We hebben de Alpe d`Huez in 1 uur, acht en vijftig minuten en vier seconden beklommen.