Als 'BLIND' in je relatie komt

Het zicht van de man van Ietje Tichelaar, Bert, ging twee jaar geleden erg hard achteruit. Vanaf zijn geboorte heeft Bert het syndroom van Rieger. Ietje vertelt wat dit voor impact heeft op hun gezin.

"Ergens weet je het wel, maar je wilt er eigenlijk niet aan. Je weet totaal niet wat er op je af komt en wat zoiets met je relatie gaat doen. Als het eenmaal is geconstateerd, probeer je hier zo goed mogelijk mee om te gaan. Maar ja, hoe doe je dat? We willen in ieder geval het gesprek hierover open houden.
En dan is er plots een dag waarop Bert zijn contract niet wordt verlengd, omdat hij niet meer naar behoren functioneert. We zijn met stomheid geslagen!!

Vele momenten volgen dat we zwijgzaam tegenover en of naast elkaar zitten koffie te drinken, allebei in onze eigen gedachten wereld. De strijd barst los om je nu nog waardevol te blijven voelen, ondanks alle 'zegeningen'. Ik vind het moeilijk om je zo te zien worstelen. Ik weet niet hoe ik jou op de juiste manier kan opvrolijken, maar ja hoe kan het ook, als jij voor jou gevoel je eigenwaarde compleet bent kwijtgeraakt.

Na enige weken nemen we contact op met Bartiméus, omdat het moment is aangebroken dat we de aanvraag van een blindengeleidehond in werking willen stellen. Evenzo het aanleren van braille en omdat we problemen met de kinderen ervaren, die niet mee komen in dit proces van blind worden. We vragen naar de mogelijkheden om ze hierin te kunnen begeleiden.
Als we op een gegeven moment de Donkere Belevingsruimte mogen ervaren, gaat er een knopje bij ze om.
Alhoewel wij het zelf ook steeds hebben gezegd, wordt het door 'de ervaring' pas duidelijk! Hieruit voortvloeiend komt er een familieuitje naar de belevingsruimte om zo ook hen te betrekken in deze wereld, wat voor ons realiteit is en wordt.

Ik kom momenten tegen die erg pijnlijk zijn. Complimenten ontvangen over mijn uiterlijk of over nieuwe kleding is verleden tijd! Als ik hieraan denk rollen de tranen over mijn wangen, want ja, dat is toch iets wat denk ik iedere vrouw op z’n tijd toch graag hoort. Dit 'stukje' hakt er heel diep in en is nog steeds een gevoelig onderwerp als ik er bewust over nadenk (maanden later ontdek ik dat voelen een nieuwe manier kan worden om mij weer de complimentjes te geven die ik zo erg mis!)
Omdat hij met zijn eigen verdriet zit, ben ik maar wat blij dat hij mijn tranen hierover niet altijd ziet of opmerkt, maar ja, dat betekent ook dat ik er alleen mee moet zien te dealen. Gelukkig kunnen we er over praten zodat hij van mijn strijd op de hoogte is, en ik van zijn strijd!

Hij is diegene die het overkomt, en ik ben diegene die het als partner overkomt. Het is niet met elkaar te vergelijken en het is ook op allebei de fronten iets, waar niemand 1, 2, 3 in kan komen en je bij kan staan.

Zo geldt het ook voor de kinderen, niemand kan in hun verdriet komen. Verdriet omdat papa ze niet meer ziet! Ook dit is weer zo’n pijnlijk gegeven. De kinderen geven regelmatig non-verbale reacties van hun pijn en hun verdriet en omdat ik die signalen wel kan oppikken, geeft mij dat dubbel zoveel verdriet!
Verdriet om iets wat hij niet ziet. Gelukkig kan ik dit wel weer met hem bespreken, waarna we dit op een goed moment weer met de kinderen bespreken.
Zo willen we dit 'Blind zijn' ook bij hun bespreekbaar houden, praten is immers 'de sleutel' om elk probleem op te lossen."

Door Ietje Tichelaar.
Wilt u reageren dan kunt u een email sturen.