Marianne

Ik ben Marianne Korpershoek, 25 jaar oud en heb een blindengeleidehond die naar de naam Turan luistert. Ik ben nu bijna 1 jaar bij Bartiméus weg en vind het dus een hele eer dat mijn verhaal op de site geplaatst mag worden. Ik heb geprobeerd om alles zo goed mogelijk te omschrijven, zodat alle lezers een beeld van mijn leven kunnen krijgen.

Toen ik in augustus 2000 bij Bartiméus kwam wonen, was ik 13 jaar oud. Ik vond het eerst helemaal niet leuk om zo ver van mijn ouders te gaan wonen. Maar toen ik een poosje bij deze groep woonde, ging ik het steeds leuker vinden. Ik zat nu eindelijk tussen leeftijdgenootjes en dan ga je juist dingen met elkaar delen vooral met degene waar je goed mee overweg kan.

Ik heb daarna bij paviljoen M gewoond. Dat was de tweede groep waar ik naartoe ging op het terrein van Bartiméus. Deze groep was alweer een stuk zelfstandiger. Wij kregen al wat meer verantwoording om te gaan oefenen met koken en schoonmaken. Ik heb in deze jaren, dat ik bij Bartiméus op het terrein in Zeist woonde, een hoop geleerd.

Nadat ik bij deze twee groepen heb gewoond, ben ik naar een buitenhuis gegaan: de Tweesprong. Dit is een buitenhuis van Bartiméus om verder te leren zo zelfstandig mogelijk te wonen.

Sinds mei 2008 is Turan bij mij komen wonen. Het was voor mij echt wel even wennen om zo’n mooie en lieve trouwe hond erbij te hebben. Het wonen is voor mij wel veranderd sinds Turan er is. Ik kan nu gewoon gemakkelijker in de buurt van mijn woning dingen ondernemen. Ik heb in de 10 jaar, dat ik bij Bartiméus heb gewoond, veel geleerd. Ik ben heel erg blij dat ik nu toch al heel veel dingen zo zelfstandig mogelijk kan doen.

Ik ben op 19 april verhuisd naar JP van den Bent Stichting in Hasselt. Hier heb ik een appartement gekregen van 50 vierkante meter. Ik moest hier eerst heel erg wennen, omdat het een heel huisje is. Ik heb nu een eigen voordeur waar je aan moet bellen. Als je door de voordeur bent, kom je in de brede hal uit. Als je dan door loopt, kom je in huiskamer uit. In de huiskamer zit ook een keukenblok met een kookplaat, en er zijn in de huiskamer heerlijk openslaande deuren voor naar het balkon toe. Het balkon is heerlijk lang: het loopt helemaal van huiskamer naar de slaapkamer. Naast de huiskamer zit mijn slaapkamer die is ook best groot. Ik geniet hier heel erg van, want dit is de plek waar we met al het speelgoed van Turan spelen. Turan vindt dit erg leuk om te doen. Turan vindt het heel erg leuk om je achterna te lopen, maar ja soms ligt hij ook heerlijk te slapen in zijn mand of heerlijk op zijn grote kussen. Verder heb ik nog mijn eigen badkamer en ook nog een ruime berging.

Zo heb ik even wat over mijn huisje verteld en ik moet zeggen dat ik echt wel moest wennen aan al die ruimtes, want ja bij Bartiméus heb ik altijd alleen maar één slaapkamer voor mijzelf gehad.

Ik heb in juni 2010 een hele leuke dagbesteding gevonden die Villavera heet. Ik ga hier doordeweeks heerlijk naartoe en kan daar hele leuke dingen doen, en Turan mag daar ook lekker door het huis heen lopen. Villavera is een hele fijne dagbesteding, omdat het niet zo groot is. Je kunt gezellig met elkaar kletsen en elkaar goed leren kennen. Op die manier kun je dus ook veel lol met elkaar hebben als je daar een poosje komt. Je kunt er altijd grapjes maken. Daar zijn ze echt wel voor in, dus het is gewoon super leuk om daar naartoe te gaan. Als jullie het leuk vinden kunnen hier op hun site kijken.

Nu ben ik in november 2010 mijn gezichtvermogen helemaal kwijtgeraakt en hier heb ik het nog steeds moeilijk mee. Gelukkig heb ik Turan waar ik heel veel steun van krijg als ik naar buiten toe ga. Ik heb weer aantal dingen op een andere manier moeten leren, omdat het anders is dan wanneer je nog een gedeelte kunt zien. Maar die dingen gaan al heel goed en ik kan mij gelukkig weer redden. Ik ga er dus ook alweer op uit met mijn lieve viervoeter Turan. Als er dingen niet lukken, dan kan ik altijd nog naar de begeleiding toe gaan, als dat nodig is. Dat er begeleiding op de achtergrond is, vind ik wel fijn.

Het is een heel verhaal geworden. Ik hoop dat jullie met plezier mijn verhaal hebben gelezen.

Groetjes van Marianne en een poot van Turan