Denk vooral niet dat je niets meer kunt als je slecht ziet

Dorina (69) heeft een aangeboren progressieve oogziekte, Retinitis Pigmentosa (RP). Deze ziekte belemmerde haar niet om tot haar pensionering, enige jaren geleden, fulltime te werken. Daarna gingen haar ogen sterk achteruit. Vooral het lezen – een belangrijke vrijetijdsbesteding voor haar – kost veel energie. Dat alles deed haar zoeken naar andere bezigheden. Een maatschappelijk werker van Bartiméus maakte haar attent op de mogelijkheden van Bartiméus Hobbymaterialen.

Een wereld ging er voor haar open. Dorina kreeg eindelijk antwoord op de vraag 'Wat moet je in vredesnaam de hele dag doen als je niets meer kunt zien?' "Je kunt immers niet de hele dag passief naar een gesproken boek luisteren. Een boek vasthouden is toch iets anders. Het is fijn als je – al luisterend - je handen kunt laten gaan."

"Een jaar geleden kwam ik bij Bartiméus in Zeist. Ik was erg onder de indruk van de ruimte waar zoveel materialen stonden. Ik ben wel creatief, maar ik had er heel lang niets mee gedaan. Bij Bartiméus werd ik weer helemaal enthousiast! Ik dacht gelijk dat creatieve kan ik wel weer oppakken. Het gaf me een prikkel. Er hingen allemaal modellen en er was zoveel keus." Dorina maakte zich tijdens de introductietraining 'Hobbymaterialen' van zes weken, de vaardigheden eigen en kreeg tot haar vreugde ook nog een verlenging van enkele weken.

"En niet alleen ikzelf, ook mijn kleinkinderen profiteerden mee. Telkens als ik bij mijn kleinkinderen kwam, vroegen ze: 'Oma, heb je weer wat geleerd?' Dat was heel leuk. Dit leidde tot menig gezellig uurtje knutselen aan de keukentafel." Maar het kwam vaker van pas. Dorina doet vrijwilligerswerk met vluchtelingen bij een detentiecentrum. "Het is heel leuk om ook met deze vluchtelingen creatief bezig te gaan. Dit sloeg gigantisch aan! Zo snijdt het mes aan meerdere kanten."

"De cursusmiddagen bij Bartiméus waren erg leerzaam. Niet alleen voor wat betreft het aanleren van vaardigheden. Het heeft mij geleerd dat bij zeer slechtziendheid en blindheid de wereld niet ophoudt te bestaan. Aan dit inzicht hebben vooral andere cursisten voor een belangrijk deel bijgedragen."

Gevaarlijke situaties

Dorina vertelt hoe zij door Bartiméus steeds meer vertrouwd raakte met haar visuele beperking. "Ongeveer 20 jaar geleden ging ik er echt last van krijgen. Anderen maakten mij attent op gevaarlijke situaties, wat mij deed besluiten om naar Bartiméus te gaan. Ik vond het moeilijk om mijn slechtziendheid te laten blijken en vroeg mij af hoe anderen dan tegen je aan kijken. De gedachte aan een herkennings/taststok wees ik dan ook resoluut af. Tot een professional bij Bartiméus mij de vraag stelde 'Wat staat nou beter; iemand die kordaat met een stokje loopt of iemand die tastend zijn weg zoekt?' Toen ging de knop om. Dat was het eerste contact met Bartiméus." In de jaren die volgden, had Dorina regelmatig contact met de landelijke organisatie voor slechtzienden en blinden. Zo kwam er een deskundige op haar werk om de verlichting aan te passen, ging ze met een professional trainen hoe ze met een taststok moet lopen in het donker, iemand kwam langs om te kijken welke aanpassingen ze met haar televisie kon doen et cetera. "Ik vond dat echt bijzonder", aldus Dorina. "Er wordt veel aangemerkt op de zorg in Nederland, maar dit is er ook! Alle lof voor de medewerkers van Bartiméus. De overheid faciliteert, maar de kwaliteit komt van de medewerkers."

Andere cursussen?

Creatief bezig zijn is voor Dorina (weer) mogelijk. Ze gaat zelfs verder kijken of er ook andere cursussen bij haar passen. En voor de toekomst? "Ook dan kan ik met mijn vragen bij Bartiméus terecht."