Dineren in volstrekte duisternis

ZWOLLE - "Als je nattigheid voelt zou ik stoppen", zegt Annette Oude Luttikhuis bij Mizu tegen zo'n 35, ietwat nerveus giechelende mensen.

Niet zo gek, want ze hebben allemaal een bril uitgereikt gekregen die zien deels of helemaal onmogelijk maakt, terwijl ze zo een trap op moeten naar het bovengelegen restaurant. Het is een van de vele Blind Dining-avonden die Bartimeús, een landelijk organisatie die blinden en slechtzienden ondersteunt, door het hele land organiseert. Deze Zwolse avond is mede mogelijk gemaakt door de Junior Kamer en Jan Briek van Mizu.
In de bovenzaal van het Zwolse restaurant krijgt het gezelschap, verdeeld over meerdere kleinere tafels, een driegangendiner voorgeschoteld. "Hou je bril wel constant op", waarschuwt Oude Luttikhuis vooraf. "Je zult de neiging krijgen om even te kijken wat er op je bord ligt of waar de waterfles staat, maar dan is deze ervaring eigenlijk niet compleet. In realiteit kunnen slechtzienden of blinden ook niet 'even' kijken." En dat blijkt nog vrij lastig. Want met een bril met wazig zicht (een flinke mistbank is er niets bij) of juist volledig zwart beeld, is het moeilijk kijken en ervaren, blijkt al gauw.

Een vingerkootje in je glas

"Wat een herrie", zeggen tafelgenoten, terwijl we geconcentreerd luisterend ons aan elkaar voorstellen. Gelukkig heeft elke tafel een ervaringsdeskundige in het gezelschap. De van oorsprong Turkse Sevinc Celik (29) geeft een beetje tips, maar vindt het stiekem ook wel leuk om ons, zienden, eens te zien worstelen nu we een zintuig kwijt zijn. Een glas water inschenken is ineens oneindig moeilijker dan normaal, want hoe zorg je dat je niet naast je glas schenkt, of uiteindelijk erover? Een vingerkootje in je glas helpt. "Stoppen als je nattigheid voelt", is geen cliché maar de simpele waarheid. "Het is leuk om jullie ervaringen te horen", zegt Celik. "Heel herkenbaar die aarzelingen bij dat water inschenken."

Deelneemster Annet van Rijssen vond het een openbaring. "Niet in het minst omdat we halverwege het diner ineens merkten dat we allemaal met onze vingers in de bakjes met eten zaten te voelen wat het was", lacht ze. "Om dan te vragen aan Sevinc hoe blinden dat eigenlijk doen." Heel logisch natuurlijk: "We doen gewoon wat met een vork op ons bord en proeven dan. We hebben wel normen en waarden meegekregen!" lacht Celik. Mooi: zo'n bril zorgt ook voor een wat anonieme sfeer, waardoor de schroom wegvalt en alles wordt gevraagd. "Wil je misschien even mijn gezicht voelen", vraagt een tafeldame heel coöperatief aan Celik. "Nee, dat doe jij toch ook niet bij
wildvreemden? Het is geen film." Weer een vooroordeel minder.

Bron: www.destentor.nl