Wonen
Leren
Werken
Dagelijks leven Aan het woord: Ik zoek een baan!
Dromen van een leuke baan doet ze al zo lang. Maar daadwerkelijk een baan vinden in economische mindere tijden is geen gemakkelijke opgave. Laat staan wanneer je blind bent. Geeta Bhagola (35) weet er alles van. Ze is hoogopgeleid en wil dolgraag werken in de hulpverlening. De afgelopen twee jaar besteedde ze haar tijd en energie aan solliciteren. Ruim 100 brieven gingen er de deur uit en ze had vele sollicitatiegesprekken. Maar opnieuw zit ze thuis, zonder werk! Geeta: "Ik heb de hoop op een leuke baan inmiddels opgegeven."
Aan inzet ontbreekt het beslist niet. En ook niet aan het benutten van een goed sociaal netwerk. Op allerlei manieren heeft Geeta al geprobeerd 'ergens binnen' te komen. Via vacaturenbanken, uitzendbureaus, re-integratiebedrijf, via familie, kennissen en zelfs via een radioprogramma van de EO. Geeta Bhagola: "Mijn laatste werkervaring heb ik dit voorjaar via via opgedaan bij de Arbodienst als verzuimcoördinator. Helaas bleek hun digitale klantsysteem niet toegankelijk voor mij te zijn, waardoor ik niet meer kon doen dan verzuimmeldingen invoeren - knippen, kopiëren en plakken van gegevens. In overleg met de Arbodienst heb ik nog een werkplekonderzoek laten uitvoeren, maar het klantsysteem bleek volledig in Java programmeertaal geschreven te zijn. En dat is voor mij als blinde nauwelijks toegankelijk. Heel jammer, want mijn werkavontuur was alweer snel ten einde."
Een cursus 'zien' kan ik niet volgen
Een teleurstelling voor Geeta, des te meer omdat de directeur van de Arbodienst de competenties van Geeta zag en daarom ook graag met haar verder wilde. En hij was niet de enige die zag dat ze veel in haar mars heeft. "Ik kreeg tijdens sollicitatiegesprekken vaak complimenten over mijn kwaliteiten en ik kreeg verschillende keren te horen dat ik inhoudelijk een hele goede kandidaat was. Maar ik kan geen garantie geven dat ik nooit fouten maak of dat er iets aan mijn aandacht ontsnapt vanwege mijn visuele beperking. Ik ben immers ook gewoon een mens. Het klinkt idioot, maar het werd wel aan me gevraagd."
Geeta werd diverse keren voor een tweede gesprek uitgenodigd, maar daarna haakten de bedrijven af. "Ik heb diverse keren spontaan aangeboden om op basis van een proefplaatsing of een werkervaringsplek te komen werken. Maar zelfs met dit argument kon ik de bedrijven niet overhalen om mij een kans te geven. Ik kan geen auto rijden en ook dit werd vaak als een probleem gezien. Aan het feit dat er mogelijkheden als taxivoorzieningen zijn, wordt weinig waarde of geloof gehecht. Eerder dit jaar ben ik gestopt met solliciteren. Ik was helemaal murw geslagen door alle ervaringen en reacties. Een cursus 'zien' kan ik niet volgen en ik weet gewoon écht niet meer hoe ik mensen kan overtuigen van mijn kunnen!"
Werken met een visuele beperking? Dat kan!
Mensen die geen ervaring of weet hebben van een visuele beperking denken vaak dat slechtzienden en blinden geen non-verbale communicatie waarnemen. Niets is minder waar! Geeta: "Ik kan dan wel niet zien, maar met horen en (aan)voelen is niets mis. Bovendien heb ik een sterke intuïtie ontwikkeld, waardoor ik vlekkeloos weet of ik of iemand anders in gevaar is, of dat iemand bedreigend is. Sfeer proeven kan ik ook als de beste. Deze dingen benoem ik hier, omdat dit soort vragen tijdens mijn sollicitatiegesprekken aan de orde kwamen. Potentiële werkgevers waren bang voor mijn veiligheid, of voor die van anderen."
Geeta is naar eigen zeggen goed in haar vak als Hbo-psycholoog. "Ik denk zelfs gemiddeld beter dan een doorsnee hulpverlener. Ik ben namelijk heel sterk in het aanvoelen van mensen, ik heb overzicht, ik breng rust in situaties, ben sterk analytisch, kan goed luisteren en ik ben empathisch. Mijn kracht is om mensen in moeilijke situaties te stimuleren en ze te laten kijken naar de mogelijkheden."
Volgens Geeta kan haar handicap positief uitwerken op anderen. Ouders van een kind bijvoorbeeld zien een goede hulpverlener die ook een beperking heeft, net als hun kind. "Ik ben een ervaringsdeskundige die het toch aardig ver geschopt heeft. Daarin zien ze perspectief voor de toekomst van hun kind. Ik merkte aan de kinderen/jongeren waar ik mee gewerkt heb, dat ze respect voor me hadden. Zij hadden iets, ik had iets! Doordat ik ervaringsdeskundig ben, maakt me dit alerter en scherper op de boodschap achter de boodschap."
Je mag een oproep doen in deze nieuwsbrief; hopelijk zijn er werkgevers die jouw oproep/noodkreet lezen en serieus in overweging nemen. Wat zoek je en wat heb jij een bedrijf te bieden?
"Mijn voorkeur gaat uit naar een baan in de hulpverlening. Het liefst met kinderen en gezinnen. Ik ben opgeleid in het systeemgericht werken. Ik ben een kandidaat met humor, heb respect voor mensen en mijn droom is om mee te doen in het arbeidsproces. Ik kan mensen motiveren om hun sterke eigenschappen te benutten. Een Hbo-diploma heb ik op zak en ik ben bereid alles wat ik niet weet, of kan, te leren. Onderhandelen en daadkrachtig optreden zijn sterke punten van mij. Ik zie mijzelf als een goede hulpverlener met een sterke persoonlijkheid. Met beide benen sta ik op de grond, maar dat let me niet om mee te voelen en te bewegen met de mensen met wie ik werk. Termen als 'klantgericht' en de 'vraag van de klant centraal' komen in mijn systeem voor. Maar ik ben wel het type hulpverlener die de cliënt/klant vooral de dingen zelf laat doen, maar waar nodig een hand toereikt."
